«هنگامى كه آيات روشن ما بر آنها خوانده مى شود، آنان كه به لقاى ما (رستاخيز) اميد ندارند مى گويند، قرآنى غير از اين را بياور ويا در آن تغييراتى بده!» آنگاه چنين مى گويد:

١ـ (قُلْ ما يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسي إِنْ أَتَّبِعُ إِلاّ ما يُوحى إِلَيَّ إِنّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبّي عَذابَ يَوْم عَظيم)(يونس/١٥).

«بگو من حق ندارم آن را از جانب خود عوض كنم من جز از آنچه كه به من وحى شده است، از چيزى پيروى نمى كنم من از عذاب روز بزرگ در صورتى كه مخالفت پروردگارم بكنم، مى ترسم».

در اين بخش از آيه، واقعيت نبوت، وحقيقت وحى ووظيفه حامل آن بيان شده است و اينكه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)جز واقع گويى وظيفه اى ندارد، ومخالفت با وظيفه هر چند كوچك باشد بدون واكنش در روز رستاخيز نخواهد بود.

٢ـ (قُلْ لَوْ شاءَ اللّهُ ما تَلَوتُهُ عَلَيْكُمْ وَ لا أَدْريكُمْ بِهِ فَقَدْ لِبِثْتُ فِيكُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِهِ أَفَلا تَعْقِلُونَ) (يونس/١٦).

«بگو اگر خدا مى خواست اين آيات را بر شما نمى خواندم وشما را از آن آگاه نمى كردم، من مدّتها پيش از اين، در ميان شما زيسته ام چرا نمى انديشيد!؟».

در اين بيان ياد آور مى شود كه اين قرآن زائيده فكر وانديشه من نيست واگر چنين بود حتماً در اين مدّت از من چيزى مى شنيديد، زيرا ممكن نيست كه چنين