پيامبران الهى از آن نظر كه بشر هستند گناه وخلاف وخطا ولغزش در باره آنان تصوّر مى شود ودر مورد آيه، وسوسه وفتنه انگيزى مشركان( او خدايان آنها را بپرستد تا آنان خداى او را بپرستند) مى توانست در نفوس آنان اثر بگذارد.

امّا با توجّه به عصمت وتسديد الهى، همه نوع گناه ولغزش در باره آنان منتفى بوده، نه تنها لغزش عمدى وسهوى از آنان منتفى مى باشد، بلكه قرب ونزديكى بر آن در صفحه حيات آنان محكوم نيز به عدم است وآيات ياد شده متذكّر اين دو نوع تصوّر در باره پيامبران مى باشد واين كه تواى پيامبر از آن نظر كه انسان وبشر هستى وسوسه آنان در اين حد بود كه در نفس تو چنين نزديكى پديد آورد، وبا يك رشته محاسبات كه مهم ترين آن نزديك شدن آنان به آيين خدا بود، در فضاى ذهن آن صحه گذارى، امّا با توجه به اين كه تو پيوسته در پوشش عصمت وتثبيت الهى وتسديد روح القدس قرار دارى، هيچ يك از اين مسائل پيش نيامد، وسرفراز از ميدان نبرد فكرى بيرون آمدى.

ما در كتاب «راز بزرگ رسالت» صفحه ٠ ٣٧ـ ٣٧٦ پيرامون آيات ياد شده سخن گفته ايم ودر بخش عصمت پيامبر به تحليل مفردات وجمله آيات خواهيم پرداخت.

٢ـ درخواست تبديل قرآن

انتقاد قرآن از بتان وخدايان دروغين عرب، مايه خشمگينى مشركان بود از اين جهت از پيامبر درخواست كردند كه قرآن ديگرى بياورد كه در آن، اين گونه نكوهشها از خدايان آنان نباشد.

اين نوع پيشنهاد حاكى از آن است كه درخواست كنندگان از مفهوم نبوت ووظيفه پيامبر خدا (صلى الله عليه وآله وسلم)آگاه نبودند.

پيامبر با نيروى مرموزى به نام «وحى» مجهز است كه در پرتو آن آنچه را كه از عالم غيب بر قلب او القا مى شود، در اختيار مردم مى گذارد يعنى وظيفه او جز اين