هستم وبشارت دهنده ام به آمدن رسولى كه پس از من مى آيد و نام او احمد است! آنگاه كه او (احمد) با دلائل روشنگر به سوى آنان آمد، گفتند كه دلائل او جادويى آشكار است».

٦ـ «آنگاه كه كتابى (قرآن) از نزد خدا براى آنان (اهل كتاب) آمد كه تصديق كننده شريعت وكتابى بود كه با آنها بود وقبلاً (به وسيله همين كتاب و آورنده آن) بر گروه مشرك نويد پيروزى مى دادند وقتى آن كتاب كه قبلاً با نشانه هاى آن آشنا بودند، آمد به آن كفر ورزيدند; لعنت خدا بر كافران باد!».

٧ـ «خدايا! در ميان آنان پيامبرى برانگيز كه آيات تو را تلاوت كند وبه آنان كتاب وسخنان حكيمانه بياموزد وآنان را پاكيزه گرداند، تو قدرتمند وحكيم هستى!».

تفسير آيات

راه شناسائى پيامبران راستين از مدعيان دروغگو، منحصر به داشتن معجزه نيست، بلكه اعجاز، يكى از طرق شناخت مى باشد و در اين مورد دو راه ديگر هم وجود دارد كه از آن دو راه مى توان به راستگويى مدعى سفارت از جانب خدا پى برد و اين دو راه عبارتند از: الف ـ جمع قرائن و شواهد; ب ـ اخذ ميثاق بر بيان محتواى كتاب.

الف:جمع قرائن و شواهد: گرد آورى قرائن و شواهد مختلف از نحوه زندگى و محتويات دعوت، وضعيّت مدّعى را از نظر صدق و كذب روشن مى سازد.متكلّمان اسلامى در اثبات نبوّت پيامبر گرامى، اين راه را كمتر پيموده اند، هرچند در آغاز طلوع ستاره اسلام، «قيصر روم» يگانه كسى بود كه اين راه را پيمود وبا گرد آورى قراين از طريق مذاكره با «هيئت بازرگانى حجاز» به راستگويى پيامبر اسلام پى برد، ولى از ترس كشيشان وقت وعلاقه اى كه به مقام داشت، از ابراز عقيده خوددارى نمود.[١]

[١] طبرى در تاريخ خود ج٢، ص ٢٩ مشروح آن را آورده است.