منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٢
احتمال دارد متعلق پيمان در اين آيه، همان باشد كه در آيه قبل وارد شده يعنى جمله هاى (لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ) و (لَنَتْصُرَنَّهُ)يعنى از تمام پيامبران پيمان گرفته كه به پيامبر بعدى كه شريعت آنها را تصديق مى كند، ايمان آورند و او را تصديق كنند، در اين صورت آيه گواه بر آن است كه از پيامبر ويا پيامبران پيشين نسبت به پيامبر اسلام چنين پيمانى گرفته شده است ولى در آيه دو احتمال ديگر نيز وجود دارد:
١ـ پيمان گرفته است كه همه انسانها را به سوى توحيد دعوت كرده و از شرك باز بدارند.
٢ـ ميثاق گرفته كه آنچه بر آنان وحى شده تبليغ كنند و احكام و دستورات الهى را محقّق سازند.
بنابر احتمال اخير، آيه به صورت كلى مى تواند مربوط به «بشائر»پيامبر اسلام در كتابهاى عهدين وصحف آسمانى باشد و ما در آينده از آن بحث كرده وروشن خواهيم كرد كه مطابق وحى الهى، خداوند به پيامبر پيشين فرمان داده بود كه از نبوت پيامبر خاتم خبر دهند و از اين طريق راه را براى گرايش به وى هموار سازند.