قرآن در باره امر به دعوت خويشاوندان مى فرمايد:(وَأَنْذِرْ عَشيرَتَكَ الأَقْرَبينَ * وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ)(شعرا/٢١٤ و٢١٥).

درست است كه در اين دعوت كه در خانه خود پيامبر انجام گرفت، جز على كسى اظهار ايمان نكرد ولى همين دعوت مايه ايمان تدريجى نزديكان گرديد در نتيجه اكثريت بيت «هاشم» جز ابولهب وبرخى ديگر، به تدريج ايمان آورده وهمگى به آيين وى گرويدند و آشكارا مدافع آيين پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) گشتند.

ج: دعوت همگانى

پس از دعوتهاى سرى، وتبليغ بستگان كه منجر به ايمان گروهى از بستگان وغيره گرديد پيامبر از جانب خدا مأموريت يافت كه حصار دعوت خصوصى را بشكند وبه تبليغ عموم بپردازد آنجا كه مى فرمايد:

(فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عِنِ الْمُشْرِكينَ* إِنّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئينَ) (حجر/٩٤و ٩٥).

«به آنچه مأمور هستى آشكار كن و از مشركان روى برگردان، ما تو را از شر استهزا گران، كفايت مى كنيم!».

از اين لحظه كه خدا او را مأمور به هدايت جهانيان وگسترش دعوت خود نمود، مسئوليّت بس سنگين وبزرگى بر دوش او نهاد، و آنچه را كه در آيه ياد شده در زير وعده داده است، تحقّق پذيرفت آنجا كه مى فرمايد:

(إِنّاسَنُلْقِي عَلَيْكَ قَولاً ثَقِيلاً) (مزمل/٥): «ما به همين زودى سخن سنگينى بر تو القا مى كنيم».

مفسّران هرچند در تفسير «قول ثقيل» دچار اختلاف شده اند وبرخى آن را به عمل به قرآن، ويا عمل به حدود وفرائض آن تفسير كرده، وبعضى نيز آن را به نزول