مرحوم محدّث بحرانى در تفسير برهان روايات متعددى در اين زمينه نقل كرده وروشن مى سازد كه نه تنها خداوند در باره شخص پيامبر گرامى پيمان گرفته بلكه در باره«وصىّ» او نيز چنين پيمانى را گرفته است، چنانكه مى فرمايد:«وَلَمْ يَبْعَثِ اللّهُ نَبِيّاً وَ لا رَسُولاً إلاّ وَ أَخَذَ عَلَيْهِ الْمِيثاقَ لِمُحَمّد بِالنُّبُوَّةِ وَ لِعَلِىّ بِالإمامَةِ»[١]. «خداوند هيچ پيامبرى را برنينگيخت مگر اينكه از او پيمان گرفت كه به نبوت محمّد (صلى الله عليه وآله وسلم) وپيشوايى على (عليه السلام)ايمان بياورد».

اين روايات مانع از آن نيست كه آيه بيانگر اصلى كلى باشد واين احاديث بيانگر مصاديق بارز وروشن الهى باشند.

اكنون يادآور مى شويم كه اخذ پيمان از پيامبران به وسيله خدا، و از امتهاى آنان به وسيله پيامبران آنان صورت گرفته است تا از اين طريق دعوتها منسجم و هماهنگ گردد و راه ثبوت نبوّت پيامبران روشن وآسان باشد.

آيه ديگر در اين مورد:

(وَإِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِيّينَ مِيثاقَهُمْ وَ مِنْكَ وَ مِنْ نُوح وَ إِبْراهيمَ وَ مُوسى وَ عيسى بْنِ مَرْيَمَ وَ أَخَذْنا مِنْهُمْ مِيثاقاً غَلِيظاً)(احزاب/٧).

«به ياد آور زمانى را كه از پيامبران، پيمان گرفتيم، و هم از تو و نوح و ابراهيم و موسى و عيسى بن مريم، پيمان محكمى اخذ كرديم».

در اين آيه، نخست موضوع تمام پيامبران را مطرح مى كند ومى فرمايد:(مِنَ النَّبِيّينَ مِيثاقَهُمْ) آنگاه از پنج پيامبر بزرگ نام مى برد كه يكى از آنها شخص پيامبر اسلام است وبه خاطر شرافت و عظمتى كه دارد از او قبل از ديگران نام مى برد.

لحن آيه حاكى از اين است كه اين پيمان، پيمان عظيم وبزرگ ومحكمى بوده است كه از تمام پيامبران گرفته شده است، حالا اين پيمان چيست؟ با توجه به آيات وارده در اين زمينه مى توان از آن رفع ابهام كرد.

[١] تفسير برهان، ج١، ص ٢٩٤ و٢٩٥.