منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٨

وكرم حق شامل حال تو گردد وچنين افتخارى نصيب حال تو شود.

وبه ديگر سخن، اميد به نزول قرآن به دو صورت متصوّر بود:

الف: پيامبر از طريق مجارى عادى به نزول آن بر خود اميدوار شود، كه آيه وجود چنين اميد را نفى مى كند زيرا هيچ نوع جريان عادى بر نزول آن گواهى نمى داد.

ب: فضل و كرم خدا شامل حال پاكترين بنده او شود و او را با چنين نعمت بپوشاند، اميد از اين طريق منفى نبود وپيامبر مطمئن بود كه روزى رحمت حق شامل او مى گردد و كتاب هدايت را در اختيار او مى گذارد.

تفسير سوّم، كاملاً با ظاهر آيه تطبيق مى كند وبا آنچه كه از زندگانى پيامبر قبل از بعثت آگاهى داريم سازگار مى باشد و در ميان مفسران، فخر رازى به صورت روشن اين نظر را بيان كرده و از سخنان مرحوم علاّمه طباطبائى ـ ره ـ [١] نيز به گونه اى استفاده مى شود.

و گروه پيشداوران بدون دقت در مفاد اين آيات، آنها را دستاويز خود قرار داده اند.

پايان بخش نخست، از ولادت تا بعثت