شكى نيست كه پيامبر گرامى پيش از نزول وحى از تفاصيل معارف الهى و سنن تشريعى آگاه نبود و او در سايه وحى الهى از آنها آگاه شد وبر آنها ايمان آورد و اين غير از اين است كه بگوييم كه پيامبر از هيچ چيز حتى از ايمان به خدا و يكتايى او آگاه نبود.

شما مى توانيد مفاد آيه مورد بحث را هم در مورد (ما كُنْتَ تَدْري مَا الْكِتابُ) و هم در مورد (وَ لاَ الإيمانُ)

به كمك دو آيه ديگر به دست بياوريد.

الف: (تِلْكَ مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ نُوحيها إِلَيْكَ ما كُنْتَ تَعْلَمُها أَنْتَ وَ لا قَومُكَ مِنْ قَبْلِ هذا فَاصْبِرْ إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقينَ)(هود/٤٩).

«اين (سرگذشت پيامبران) از خبرهاى غيبى است كه به تو وحى مى كنيم تو و نه قوم تو قبلاً از آن آگاه نبوديد، بردبار باش، سرانجام از آنِ پرهيزگاران است».

جمله (ما كُنْتَ تَعْلَمُها) در اين آيه معادل جمله (ما كُنْتَ تَدْري مَا الْكِتابُ) در آيه مورد بحث است و مقصود از هر دو، آگاهى از تفاصيل مضامين كتاب الهى است.

ب:(آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَد مِنْ رُسُلِهِ وَ قالُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا غُفْرانَكَ رَبَّنا وَ إِلَيْكَ الْمَصِير)(بقره/٢٨٥).

«پيامبر به آنچه كه از پروردگار وى به او نازل شده، ايمان آورد، و همچنين افراد با ايمان همگى به خدا و فرشتگان و كتابها و پيامبران او ايمان آوردند، (مى گويند) ما ميان پيامبران او (از اين نظر كه همگى از جانب خدا آمده اند) فرق نمى گذاريم، مى گويند شنيديم و اطاعت نموديم خدايا ما را ببخش وبازگشت به سوى تو است».

شكى نيست ايمانى كه پيامبر با آن در جمله (آمَنَ الرَّسُولُ) توصيف شده