ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٤٣ - فصل(٧٥) جنگ آن حضرت با جنيان و كلامى از مؤلف در اين باره

شنيديم قرآنى شگفت را كه رهبرى ميكرد بسوى راستى ...» (سوره جن آيه ١- ٢) تا آخر داستان ايشان كه خداوند در اين سوره نقل كرده نپذيرفته‌اند، و چون در جاى خود سخنان اين زنديقان باطل گشته زيرا عقل و خرد وجود جن و تكليف كردن بايشان را جايز ميداند (و محال عقلى نيست) و با اعجاز قرآن و شگفتيهاى روشن آن وجود جن ثابت گردد، از اين رو طعنهاى معتزله نيز كه در اين حديث ميزنند باطل خواهد شد، زيرا مضمون اين داستان در نزد عقول و خردها محال نيست (تا بگوئيد قدرت خدا و معجزه بر محال تعلق نميگيرد) و همين كه از دو طريق مختلف (شيعه و سنى) و در روايت دو دسته متباين از يك ديگر آمده است خود دليل درستى اين حديث است، و انكار آن كس از معتزله كه از راه انصاف بدور افتاده، و هم چنين ديگران از (اشاعره و آنان كه قائل بجبر گشته‌اند و آنان را) مجبره (گويند) زيانى بآنچه ما گفتيم كه (پس از نقل شيعه و سنى اين حديث شريف را بحد تواتر) بايد رفتار بمضمون اين حديث شود نرساند، چنانچه انكار كردن بى‌دينان و گروههاى مختلف از كفار و يهود و نصارى و مجوس و صابئين آن معجزات رسول خدا ٦ را كه بدرستى آن اخبار رسيده مانند دو نيم شدن ماه، ناله ستون مسجد، تسبيح گفتن سنگريزه در دست آن حضرت، شكايت بردن شتر باو، سخن گفتن كتف پخته گوسفند، آمدن درخت بنزدش، و بيرون آمدن آب از ميان انگشتانش در ميان ظرف وضوء، و خوراك دادن گروه بسيارى را از طعامى اندك، (انكار اينان) زيانى بدرستى اين حديثها و راستگوئى راويان آن، و ثابت شدن برهان اعجاز بدانها نرساند، بلكه شبهه منكرين معجزات رسول خدا ٦ اگر چه پيش ما سست است، ولى شبهه آنان قويتر از شبهه منكرين معجزات امير المؤمنين ٧ است، و چون برهانهاى بر اين مطلب در پيش اهل اعتبار پوشيده نيست نيازى بشرح و بسط آن براهين در اينجا نيست.