نياورند، از زشتى خوددارى نكنند، چگونه (خود دارى كنند) در صورتى كه در كارهاى نامعلوم پناهگاهشان دلهاى خودشان است (و بجاى اينكه در احكام مشكله و مسائل پيچيده به قرآن و پيشوايان دين مراجعه كنند بنظر خويشتن رفتار نمايند اگر چه مخالف دستور خدا باشد) هر يك از ايشان امام و پيشواى خودش ميباشد (و چنين پندارد) كه در آنچه بنظرش رسيده بندهاى محكم و استوارى را گرفته است، نيروى راه حق و پيمودن آن را ندارند، و بر خود نيفزايند جز دورى (از راه حق) را، و اين (دورى از حق) بخاطر شدت انس و خو گرفتن بهمديگر است و تصديق برخى از ايشان بعضى ديگر را (يعنى اگر اين شدت انس و تصديق كردن يك ديگر نبود اين اندازه از راه حق دور نميشدند) و همه اينها براى كنار رفتن و دورى گزيدن از آن چيزيست كه رسول خدا ٦ بارث نهاده، و گريختن از آنچه آفريدگار آسمانها و زمينهاى دانا و آگاه بآن پيمبر گرامى فرو فرستاده است، پس اينانند گمراهان بى‌بصيرت، و بناهگاههاى شبهه، و سرداران شك و حيرت، هر كس بخود واگذار شود در گرداب گمراهيها غرق شود، و خداوند بر خود نهاده كه راه راست را بنماياند، تا هلاك شود آنكه هلاك شده (و كفر ورزيده) از روى بينش، و زنده گردد آنكه زنده شده است (و ايمان آورده) است از روى بينش، و همانا خداوند شنونده و دانا است، پس اى (مردمان) چه اندازه شبيه هستند اين گروه بآن امتى كه از زمامداران حقيقى خود جلوگيرى كرده و از صاحب اختياران واقعى خود بيكسو شدند، و اى بسا افسوس (راستى) دل ريش شود و اندوه هميشگى گردد از كردارهاى شيعيان پس از رفتن من كه با نزديكى (زمان) ايشان بدوستى يك ديگر و آميزش و الفت (اندك زمانى نگذرد) كه چگونه برخى از ايشان برخى را بكشند، و اين دوستى و همدمى بدشمنى و كينه تبديل گردد، پس مر خداى را است آن گروهى كه (در اين ميان) اساس و ريشه را از دست داده، و رحل اقامت و تمسك را بدر خانه فرع و شاخه افكنند (اشاره بآمدن بنى عباس و انقراض بنى اميه است) آنان كه آرزومند فتح و فيروزى هستند نه از راه آن، و چشم براه شادى و رحمتند نه از برآمدنگاه آن، هر گروهى از ايشان بشاخه چنگ زنند، و بهر سو آن شاخه ميل كند آنان نيز بدنبالش‌