ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٢٢ - فصل(٢) دعوت مردم بسوى خود و بيان فضيلت و برترى خويش بر ديگران

و دليلى كه براى تو بر بندگانت باشد (و آن كس) يا آشكار و مشهور است (كه مردمان باو دسترسى دارند چون زمان يازده امام «ع») يا ترسان و پنهان است (مانند اين زمان) تا حجتهاى خداوند و دليلهاى روشن او از بين نرود، و اينان كجايند؟ اينان در شمار بسيار اندك هستند، و (نزد خدا) از نظر منزلت و مقام بسيار بزرگوارند، بواسطه ايشان خداى تعالى حجتهاى خود را نگهدارى كند تا آنها را بهمانندان خود بسپارند، و در دلهاى آنان كه شبيه خود هستند كشت كنند، علم و دانش با حقيقتهاى ايمان با ايشان رو آور شده و روح يقين را بآسانى دريافت كرده، و آنچه ناز و نعمت پروردگان را بدشوارى و سختى انداخته اينان آسان و سهل گيرند، و بآنچه نادانان از آن وحشت دارند اينان انس و خو گرفته‌اند، و با بدنهائى كه روحهاى آنها بجاى بسيار بلند (يعنى رحمت خدا) آويخته در دنيا زندگى ميكنند، ايشان در زمين جانشينان و نمايندگان خدايند، و (مردم را) بسوى دين او بخوانند، و حجتهاى او بر بندگانش ميباشند، سپس آهى از دل كشيد و فرمود: آه، آه چه بسيار آرزومند و مشتاق ديدار آنهايم (كميل گويد): آنگاه دست مباركش را از دست من برداشت، و بمن فرمود: اگر ميخواهى بازگرد.

[فصل (٢) دعوت مردم بسوى خود و بيان فضيلت و برترى خويش بر ديگران‌]

و از سخنان آن حضرت ٧ در خواندن و دعوت كردن مردمان بسوى شناسائى خود و بيان برترى و فضيلتش (بر ديگران) و بيان حال دانشمندان، و آنچه براى آموزنده دانش شايسته است، اين فرمايشى است كه راويان داناى باخبار حديث كرده‌اند در ضمن خطبه‌اى كه ما آغاز آن را رها ساختيم و دنبال آن اينست كه فرمايد:

و سپاس خداوندى را سزاست كه ما را از گمراهى (بسعادت) راهنمائى فرمود، و از كورى بينايمان‌