اى رسول خدا اگر اطاعت و پيروى از شما نبود «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌» را پاك نميكردم! سپس آن را پاك كرد و بجاى آن نوشت: «بسمك اللهم» پس پيغمبر ٦ باو فرمود: بنويس: اين چيزى است كه بدان پيمان بندد محمد رسول خدا با سهيل بن عمرو، سهيل گفت: اگر ما در آنچه ميان ما و تو نوشته مى‌شود باين صورت (كه ميگوئى) بپذيريم (و در صلحنامه نوشته شود «مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ‌») در نتيجه ما رسالت و پيامبرى تو را پذيرفته‌ايم، و چه من در نامه صلح نبوت تو را بپذيرم و چه بر زبان بگويم براى من يكسان است (و چون ما نبوت تو را نپذيرفته‌ايم در نامه صلح نيز نبايد «مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ‌» نوشته شود) اين نام را پاك كن و بجاى آن بنويس: اين چيزى است كه محمد بن عبد اللَّه بدان پيمان بندد، امير المؤمنين ٧ فرمود: بخدا سوگند او بحقيقت فرستاده و رسول خدا است گر چه بينى تو بر خاك ماليده شود، سهيل گفت: اگر ميخواهى شروط صلح برقرار شود آن گونه كه ميگويم نام او را بتنهائى بنويس، امير المؤمنين ٧ فرمود: اى سهيل و اى بر تو، از ستيزه‌جوئى دست بدار پيغمبر ٦ فرمود: يا على آن را پاك كن، عرضكرد:

اى رسول خدا دست من بسوى پاك كردن نام تو از نبوت نميرود (و در اين باره بمن يارى ندهد) فرمود:

دست مرا بدان جا بگذار تا آن را پاك كنم، على ٧ دست پيمبر ٦ را روى نامه گذارد و آن حضرت آن جمله را (يعنى «رسول اللَّه» را از دنباله نام خويش) پاك كرد، و بامير المؤمنين ٧ فرمود: بزودى تو خود دچار چنين ماجرائى خواهى شد و تو بناچار و ناراحتى شديد آن را خواهى پذيرفت (مترجم گويد:

اشاره است بداستان جنگ صفين و حكميت نامباركى كه بدنبال آن قرار شد صلحنامه براى مدت يك سال ميان طرفين نوشته شود، و هنگام نوشتن على ٧ فرمود: بنويسيد اين پيمانى است ميان على بن ابى طالب أمير المؤمنان و معاوية بن ابى سفيان، عمرو عاص گفت: «امير المؤمنين را» از دنبال نام خويش پاك كن زيرا ما امارت و فرمانروائى ترا بر خود نپذيرفته‌ايم و پس از سخنهائى كه رد و بدل شد على ٧ بناچارى پذيرفت، و همين فرمايش رسول خدا ٦ را در آنجا ياد آورى فرمود) سپس على ٧ دنباله صلحنامه را