ميديدم ميراث خود را بتاراج رفته است، (اين جريان دوران ابو بكر بود) تا اينكه اجل او سر رسيد و (هنگام مرگش) خلافت را بآغوش عمر انداخت، جاى بسى شگفت بود كه در حالى كه او در زمان زندگيش خلافت را از خود فسخ ميكرد (و ميگفت: «اقيلونى فلست بخيركم و على فيكم» يعنى اى مردم بيعت خود را از من فسخ كنيد و مرا از خلافت عزل كنيد زيرا تا على در ميان شما است من بهترين شما نيستم، با اين حال) پس از مرگ خود آن را براى ديگرى بست (و وصيت كرد كه پس از من عمر خليفه است) هر آينه اين دو نفر خلافت را چون دو پستان شتر ميان خود قسمت كردند، (آنگاه على ٧ بر سبيل تمثل اين شعر اعشى را خواند:) چه اندازه فرقست ميان امروز من كه بر بالاى شتر سوار و برنج و سختى سفر گرفتارم، و ميان آن روز كه نديم حيان برادر جابر و در ناز و نعمت بودم (يا چقدر فرق است ميان روزگار من و روزگار حيان برادر جابر كه در كمال خوشى و آسودگى بسر مى‌برد).

(مترجم گويد: اين شعر از جمله اشعارى است كه اعشى در مدح عامر و هجو علقمه گفته است، و حيان و جابر پسران سيمين بن عمرو بوده‌اند، و حيان در شهر يمامه فرمانروا و داراى ثروت سرشارى بود، و هر ساله از جانب كسرى پادشاه ايران تحف و هداياى بسيارى براى او ميفرستادند، و رويهمرفته در كمال خوشى و آسودگى و عيش روزگار خود را مى‌گذرانيد و اعشى شاعر نيز نديم و همنشين او بود تا اينكه زمانى بسفر رفت و از آن خوشيها و شادكاميهائى كه در زمان همنشينى با حيان داشت دور شد، و در برابر بسختيهاى سفر و كوهان شتر دچار شد و در اين شعر فرق بسيارى كه ميان اين دو حال او بوده بيان مى‌كند، و يا مقصودش بيان فرق ميان حال خود و حال حيان است كه روزگار من با اين سختى و رنج كجا، و روزگار حيان با آن خوشيها و آسودگى‌ها كجا، و بنا بر معناى اول منظور امام ٧ از تمثل باين بيت بيان فرق ميان حال خود است در روزگار زنده بودن رسول خدا ٦ و عزت و احترامى كه در نظر آن حضرت و مسلمانان داشت و ميان روزگار پس از رحلت آن حضرت ٦ و خلافت ابى بكر و خانه‌نشينى و غم و اندوه بسيارى كه بر آن حضرت ٧ وارد شد، و بنا بمعناى دوم منظور بيان فرق ميان حال خود است و حال آنان كه در اثر رسيدن بخلافت و مقاصد باطله خود خوشحالند، و شايد معناى اول ظاهرتر باشد).

پس أبو بكر خلافت را در جاى ناهموار و درشتى قرار داد (اشاره بخوى تند عمر است) كه برخورد