مجاهد گفت: مراد ترسايان اند كه از پس جهودان بودند. ديگر مفسران گفتند مراد جماعتى جهودان اند بدسيرت بدطريقت كه آيند از پس آن گروه اوايل. به ميراث برداشتند كتاب را يعنى تورات را. فرا مى گرفتند مال دنيا را به رشوت بر احكام و حكم به خلاف راستى مى كردند؛ اينكه مى كنند تمنّاى مغفرت و آمرزش مى كنند و مى گويند بيامرزند ما را يعنى خداى با ما اين مناقشه نكند و ما را بيامرزد. [آنگه بيان كرد كه] مصرند و پشيمان نه اند. گفت: اگر عَرَضى ديگر ازين جنس يعنى از متاع دنيا به ايشان آيد و ايشان از آن متمكن آيند. بستانند و مبالات نكنند و مراد از اين عَرَض رِشوت بر احكام است بر قول عبداللّه عباس و حسن و سعيد جُبَير و مُجاهد و قَتاده و سُدّى و حسن بصرى گفت: معنى آن است كه ايشان به هيچ چيز سير نمى شوند. نه ميثاق و عهد و تورات بر ايشان گرفته اند كه بر خداى تعالى، الاّ حق نگويند و نيز عهد گرفته ايم بر ايشان كه درس كنند آن را كه در كتاب است يعنى در تورات تا در هر حال مجدّد باشد ايشان را و اوامر و نواهى بر ياد ايشان بود. ايشان خير و صلاح خود نمى شناسند و سراى بازپسين بهتر است آنان را كه از خداى بترسند و پرهيزگار باشند. اگر عقل كار بندند و انديشه كنند، بدانند كه ثواب آخرت و نعيم ابد ايشان را بِه باشد از اين حُطام و عَرَض فانى كه آن را ثباتى و بقايى نباشد و باز آن را وَبالى و عِقابى به دنبال باشد.
اينان خرد كار نمى بندند.
آنان كه به كتاب تمسك كنند و دست در كتاب آويزند و نيز نماز به پاى دارند، ما رنج نكوكاران ضايع نكنيم. [١]