بردند. او را گفت: مرا مكش كه من دليل تو باشم در زمين عرب كه تو احوال اين ولايت ندانى. او را نيز بند كرد و با خود ببرد.
از آنجا به طايف آمد، مسعود بن مُعَتَّب بيرون آمد با لشكرى ثقيف و گفت: اَيُّهَا المَلِك! ما را با تو جنگى نيست و تو به قصد ما نيامده اى و ما را بتخانه اى است، آن را بيت اللاّت گويند. آن خانه نيز مطلوب تو نيست؛ مطلوب تو خانه مكه است. اگر خواهى، ما دليلى بفرستيم تا تو را رهنمونى كند بر آن خانه. گفت: روا باشد. مردى را با او بفرستادند كه او را اَبورِغال گفتند. چون به جاى رسيد كه آن را مُغَمِّس گويند، در آن منزل بمرد و گورش آنجا نهان است، و هر چه آنجا بگذرد عادت كرده اند كه سنگى بر گور او اندازد.
و ابرهه ازين منزل مردى را فرستاد با لشكرى عظيم به جانب مكه و نام اين مرد الاسود بن مقصود بود تا بر مقدّمه برفت و مال حرم برگرفت و دويست شتر از آن عبدالمطلب بگرفت.
آنگه ابرهه رسولى فرستاد به اهل مكه، نام او حُناطَةَ الحِميَرى و او را گفت: به نزد رئيس مكه رو و پيغام من به او گزار و بگو كه من نه به قتال تو آمده ام؛ من آمده ام تا اين خانه بيران كنم و برگردم. اگر منع نكنى، مرا با تو كارى نيست و اگر منع كنى، با تو قتال كنم.
عبدالمطلب گفت: اين پيغام راست نيايد و او را بگويم آنچه جواب است. آنگه برخاست و با جماعتى فرزندان و خدم خود آنجا رفت. چون ذُونَفر، كه مَلِك حِميَر بود، بشنيد كه عبدالمطلب آنجا آمد، برخاست و پيش ابرهه رفت و گفت: اَيُّها المَلك بدان كه اين عبدالمطلب سيد قريش است و در همه عرب ازو بزرگوارتر مرد نيست و آن، آن است كه مردمان را طعام دهد و وحوش و طيور را در سَهل و جَبَل، و كَرَم و بزرگوارى او در عرب مشهورست. اين براى آن گفتم تا او را حرمت دارى و نيكو بنشانى و سخن [او] نيكو بشنوى و به آنچه ممكن بود، رضاى او بجوى كه او سرافراز عرب است. اين تعريف بكرد و برخاست و عبدالمطلب را پيش ابرهه برد