درستى كه بسيارى از شريكان ستم مى كنند برخى آنها بر برخى، مگر آنان كه گرويدند و كردند كارهاى شايسته.
بسيارى انبازان و آميختگان با يكديگر بغى مى كنند، الاّ آنان كه ايمان دارند و عمل صالح كنند و ايشان اندك اند. داوود گمان برد كه ما او را امتحان كرده ايم، يعنى بدانست. پس آمرزش خداى خواست خدايش را و به ركوع در آمد، به تن ركوع كرد و به دل رجوع كرد.
مفسران گفتند چهل روز سر از سجده برنداشت و چندان بگريست كه پيرامن او به آب چشم او گياه برست.
حق تعالى گفت: بيامرزيدم او را و با او از سر عتاب برفتم و با آن منزلت از ثواب كه او را فوت شد به ترك آن مندوب به فضل او داديم و او راست نزديك ما قربت و نزديكى به رحمت و نيكويى بازگشتن با ثواب.
خداى تعالى گفت: يا داوود ما تو را خليفه كرديم در زمين ميان مردمان حكم كن به حق و پى هوا مرو كه تو را گمراه كند از راه خداى آنان كه از راه خداى گمراه شوند و عدول كنند و بر فرمانهاى او كار نكنند، ايشان را عذاب سخت باشد. [١]