در درون جلد اين نسخه نوشته شده كه ملك علامه اديب سيد ميرزا قوام الدين محمد حسينى است و اين همان كسى است كه در اجازه مرحوم آقا سيد عبداللّه خرازى ترجمه اش مذكور و داراى تأليفات و منظومات عديده مانند نظم لمعه و زبده و كافيه و شافيه است كه بعضى از آنها به طبع رسيده اند. و در ذريعه، ج ۱، ص ۲۷۴ فرموده است تمام اين تفسير روض الجنان است و يك جلد شامل تفسير بنى اسرائيل تا آخر زمر به قطع بزرگ در تهران نزد سلطان المتكلمين آورده است و شايد از مجلدات همين دوره و به همين خط بوده است.
اين نسخه داراى ۶۹۷ صفحه و به قطع ۵/۲۴×۵/۳۶ سانتى متر است. سه صفحه از اين نسخه افتاده و با كاغذ جداگانه صحافى شده است. كاغذ سمرقندى، جلد تيماج و مورخ به شانزده شهر ربيع الاول... . دنباله عبارت ناخواناست.
آخرين آيه از سوره عمران كه در اين نسخه آمده: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا وَ اتَّقُوا اللّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» .
در همين صفحه يادداشت شده: «به تاريخ ۲۰ شهر ذى قعده الحرام سنه ۱۱۲۷». اين نسخه هنوز فهرست نشده است.

۵ . نسخه خطى شماره ۸۱۱۱۶۳۷۸ كتابخانه مجلس شوراى ملى

اين نسخه، كه به قطع ۲۳×۳۶ سانتى متر است، داراى ۶۷۱ ورق و در هر صفحه ۳۱ سطر است. جلد آن از تيماج و كاغذ دولت آبادى و قطع رحلى است و ده جلد يا ده جزء نخستين تفسير را شامل است و در سال ۱۰۵۷ ق توسط شخصى به نام «غلامعلى» نوشته شده است.
در آخر جزء ششم ضمن نقل عباراتى، كه در پشت نسخه اصلى بوده و به اين نسخه نقل شده، مى نويسد كه تاريخ كتابت نسخه اصل سال ۶۱۵ه بوده، و هر كه پس از آن تاريخ از روى نسخه اصل استنساخ كرده، يادداشتى از خود به جاى