است، حمد و ثناى او مى‌گويند و يا شفاعت براى آنها كه شايسته شفاعتند.
در حديثى آمده است: از امام صادق عليه السلام درباره اين آيه سؤال كردند، فرمود:
نَحْنُ وَ اللَّهِ الْمَأْذُونُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ الْقائِلُونَ: «به خدا سوگند در روز قيامت به ما اجازه داده مى‌شود و سخن مى‌گوئيم».
راوى سؤال مى‌كند: در آن روز شما چه مى‌گوئيد؟ فرمود:
نُمَجِّدُ رَبَّنا وَ نُصَلِّي عَلى‌ نَبِيِّنا وَ نَشْفَعُ لِشِيعَتِنا فَلايَرُدُّنا رَبُّنا: «پروردگارمان را تمجيد و ستايش مى‌كنيم، بر پيامبرمان درود مى‌فرستيم، و براى پيروانمان شفاعت مى‌كنيم، و خداوند شفاعت ما را رد نمى‌كند». «١»
از اين روايت استفاده مىشود: انبياء و امامان معصوم نيز در صف فرشتگان و روح قرار مى‌گيرند، و از كسانى كه به آنها اجازه سخن گفتن و مدح و ثناى خداوند و شفاعت داده مى‌شود، آنها هستند. «٢»
تعبير «صَواباً» دليل بر اين است كه: اگر ملائكه و روح يا انبياء و اولياء براى كسانى شفاعت كنند، آن هم روى حساب است و بى‌دليل نيست.
***
پس از آن، به اين روز بزرگ كه هم روز قيام انسان‌ها، هم فرشتگان، و هم يوم الفصل و روز كيفر طاغين و پاداش متقين است اشاره كرده مى‌فرمايد: «آن روز حق است» «ذلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ».
«حَق» به معنى چيزى است كه ثابت است، واقعيت دارد و تحقق مى‌يابد، و اين معنى درباره قيامت كاملًا صادق است، به علاوه روزى است كه «حق» هر كس به او داده مى‌شود، حقوق مظلومان از ظالمان گرفته خواهد شد، و «حقايق»