مى‌فرمايد: «مسلماً ابرار در ميان انواع نعمت متنعم‌اند» «إِنَّ الْا بْرارَ لَفِي نَعِيمٍ».
مفهوم اصلى «نعيم» كه به گفته «راغب» به معنى نعمت بسيار است به اضافه ذكر آن به صورت نكره كه در اينجا دليل بر عظمت و اهميت است، نشان مى‌دهد: آنها داراى آن چنان نعمت‌ها و بركاتى هستند كه نمى‌توان آن را توصيف كرد، و اين تعبيرى است جامع و سربسته براى اشاره به همه مواهب مادى و معنوى بهشت.
***
بعد از آن، به شرح بعضى از آنها پرداخته مى‌فرمايد: «آنها بر تخت‌هاى زيباى بهشتى تكيه كرده، و به آن مناظر زيبا و آن همه نعمت نظر مى‌كنند و لذت مى‌برند» «عَلَى الْا رائِكِ يَنْظُرُونَ». «١»
«أَرائِكِ» جمع «اريكه» به معنى تخت‌هاى زيباى سلطنتى است، و يا تخت‌هاى پر زينتى كه در «حجله‌گاه» مى‌نهند، و در اينجا اشاره به تخت‌هاى بسيار زيباى بهشتى است كه نيكان بر آن تكيه مى‌كنند.
بعضى معتقدند: اصل اين كلمه فارسى است و از «ارگ» به معنى كاخ سلطنتى گرفته شده است (اين واژه به معنى قلعه‌اى كه درون شهر بوده باشد نيز آمده، و از آنجا كه قلعه درون شهر غالباً مخصوص شاهان است به آن اطلاق شده).
بعضى ديگر «أَرائِكِ» را مفرد و از واژه فارسى «اراك» يا «ارايك» دانسته‌اند، كه به معنى تخت پادشاهى است، سپس به معنى «پايتخت» و يا استانى كه پايتخت در آن است اطلاق شده، و «عراق» را مُعَرَّب «اراك» مى‌دانند كه به معنى چنين استانى است، و مى‌گويند: لفظ «أَرائِكِ» به معنى بارگاه و تخت