آنگاه، خود قرآن به توضيح بيشتر پرداخته، مى‌افزايد: «عليين نامه‌اى است رقم زده شده» «كِتابٌ مَرْقُومٌ».
اين، بنا بر تفسيرى است كه «عليين» را به معنى ديوان كل نامه اعمال ابرار معرفى مى‌كند، و اما بنا بر تفسير ديگر، معنى آيه چنين است: «اين سرنوشت حتمى است كه خداوند درباره آنها رقم زده كه جايگاهشان برترين درجات بهشت باشد» (بنابراين «كتاب مرقوم» تفسيرى است بر «كتاب الابرار» نه بر «عليين») (دقت كنيد).
و مى‌افزايد: «اين كتاب كتابى است كه مقربان آن را مشاهده مى‌كنند يا بر آن گواهى مى‌دهند» «يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ».
گر چه، جمعى از مفسران «مُقَرَّبُون» را در اين آيه به معنى فرشتگانى كه مقرب درگاه الهى هستند تفسير كرده‌اند، فرشتگانى كه ناظر بر نامه اعمال يا سرنوشت حتمى ابرار و نيكانند.
ولى، آيات بعد به خوبى نشان مى‌دهد: «مُقَرَّبُون» گروهى از خاصان و برگزيدگان مؤمنانند كه مقامى بس والا دارند، و شاهد و ناظر نامه اعمال ابرار و نيكان ديگرند، همان گونه كه در آيات ١٠ و ١١ سوره «واقعه»، بعد از ذكر دو گروه «اصحاب الميمنه» و «اصحاب المشئمة» مى‌فرمايد: وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ* أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ: «و پيشگامان پيشگام* مقربان درگاه اويند».
و در آيه ٨٩ سوره «نحل» مى‌خوانيم: وَ يَوْمَ نَبْعَثُ فِي كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً عَلَيْهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ جِئْنا بِكَ شَهِيداً عَلى‌ هؤُلاءِ: «به ياد آوريد روزى را كه از هر امتى گواهى از خودشان بر آنها مبعوث مى‌كنيم، و تو را گواه آنها قرار مى‌دهيم».
***
سپس، به شرح بخشى از پاداش‌هاى عظيم ابرار و نيكان پرداخته،