تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٢
و اين نشان مىدهد: پاك شدن بايد به صورت خودجوش باشد، نه تحميل از برون.
٤- ذكر «هدايت» بعد از «پاك شدن» دليل بر اين است كه: بايد در آغاز شستشوئى كرد، سپس به كوى دوست گام نهاد.
٥- تعبير به «رَبِّك» (پروردگارت) در حقيقت تأكيد بر اين نكته است كه: تو را به سوى كسى مىبرم كه مالك، مربى و پرورش دهنده تو است، چرا از مسير سعادتت مىگريزى؟!
٦- «خشيت» و خدا ترسى نتيجه هدايت به سوى خدا است، آرى ثمره درخت هدايت و توحيد همان احساس مسئوليت در برابر خداوند بزرگ است؛ چرا كه هرگز خشيت بدون معرفت حاصل نمىشود، و لذا در آيه ٢٨ سوره «فاطر» مىخوانيم: إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ: «تنها علما و ارباب معرفت از خدا مىترسند».
٧- موسى، نخست سراغ هدايت عاطفى او مىرود، بعد هدايت عقلى و منطقى از طريق نشان دادن آيت كبرى و معجزه بزرگ، و اين مؤثرترين راه تبليغ است كه: نخست از طريق خير خواهى و محبت در عواطف طرف نفوذ كنند، سپس به طرح استدلال و بيان حجت بپردازند.
***
اكنون، ببينيم فرعون در برابر اين همه لطف و محبت، و اين منطق و بيان زيبا و ارائه آيت كبرى چه عكسالعملى نشان داد؟
اين طاغوت خيرهسر، هرگز از مركب غرور پياده نشد، و چنان كه در آيه بعد آمده، «او دعوى موسى را تكذيب كرد، و به عصيان پروردگار پرداخت» «فَكَذَّبَ وَ عَصى».