تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٠
١١ الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ
١٢ وَ ما يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ
١٣ إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا قالَ أَساطِيرُ الْا وَّلِينَ
١٤ كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ
١٥ كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ
١٦ ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصالُوا الْجَحِيمِ
١٧ ثُمَّ يُقالُ هذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ
ترجمه:
١١- همانها كه روز جزا را انكار مىكنند.
١٢- تنها كسى آن را انكار مىكند كه متجاوز و گنهكار است.
١٣- وقتى آيات ما بر او خوانده مىشود مىگويد: «اين افسانههاى پيشينيان است»!
١٤- چنين نيست، بلكه اعمالشان چون زنگارى بر دلهايشان نشسته است.
١٥- چنين نيست (كه مىپندارند)، بلكه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند.
١٦- سپس آنها به يقين وارد دوزخ مىشوند.
١٧- بعد به آنها گفته مىشود: «اين همان چيزى است كه آن را انكار مىكرديد»!
تفسير:
گناهان، زنگار دلهاست
در آخرين آيه، از آيات گذشته، اشاره گويائى به سرنوشت شوم مكذبان