صالح تصور مى‌شود، و فصاحت قرآن مجيد را به عالى‌ترين وجه منعكس مى‌كند. «١»- «٢»
***
و سرانجام، به آخرين نعمتى كه در اين سلسله آيات آمده اشاره كرده، مى‌فرمايد: «اين شراب طهور ممزوج با تسنيم است» «وَ مِزاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ».
***
«همان چشمه‌اى كه مقربان از آن مى‌نوشند» «عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ». «٣»
از اين آيات استفاده مى‌شود: «تَسْنِيم» برترين شراب طهور بهشتى است كه مقربان آن را به طور خالص مى‌نوشند، ولى، براى ابرار مقدارى از آن را با «رَحِيق مَخْتُوم» كه نوع ديگرى از شراب طهور بهشتى است مى‌آميزند!.
در اين كه: چرا اين شراب يا اين چشمه، «تَسْنِيم» ناميده شده است؟ (با توجه به اين كه «تَسْنِيم» از نظر لغت به معنى چشمه‌اى است كه از بالا به پائين فرو مى‌ريزد).
بعضى گفته‌اند: به خاطر آن است كه اين چشمه مخصوص در طبقات بالاى بهشت قرار دارد.