الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ إِلَيْهِ: «فرشتگان و روح به سوى او بالا مى‌روند». «١»
همچنين: تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ: «در شب قدر ملائكه و روح به فرمان پروردگارشان با هر چيزى نازل مى‌شوند». «٢»

در اين دو آيه، «روح» بعد از «ملائكه» ذكر شده، و در آيه مورد بحث، قبل از «ملائكه»، البته ممكن است اين جدا شدن به عنوان يك فرد مشخص و بزرگ بوده باشد، و به اصطلاح ذكر «عام» بعد از «خاص» يا ذكر «خاص» بعد از «عام» است.
اما، در بسيارى از آيات، «روح» با اضافه يا وصفى آمده است، مانند «روح القدس» در آيه: قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِّ: «بگو روح القدس اين قرآن را از سوى پروردگارت به حق نازل كرد» «٣» يا آيه: نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْا مِينُ: «قرآن را روح الامين نازل كرده». «٤»
در بعضى از آيات، خداوند «روح» را به خودش اضافه فرمود، مى‌فرمايد: وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي: «در آدم از روح خودم دميدم» (روح شريفى كه به خاطر شرافت به ذات مقدس او اضافه شده) «٥» و در جاى ديگر مى‌فرمايد: فَأَرْسَلْنا إِلَيْها رُوحَنا: «ما به سوى مريم روح خود را فرستاديم». «٦»
به نظر مى‌رسد: «روح» در اين آيات كه به صورت‌هاى متفاوتى بيان شده، معناهاى متفاوتى داشته باشد كه شرح هر كدام در ذيل همان آيات بيان شده