تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٧
١٥ فَأَمَّا الْانْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ
١٦ وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهانَنِ
١٧ كَلَّا بَلْ لاتُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ
١٨ وَ لاتَحَاضُّونَ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ
١٩ وَ تَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلًا لَمّاً
٢٠ وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبّاً جَمّاً
ترجمه:
١٥- اما انسان هنگامى كه پروردگارش او را براى آزمايش، اكرام مىكند و نعمت مىبخشد مىگويد: «پروردگارم مرا گرامى داشته است»!
١٦- و اما هنگامى كه براى امتحان، روزيش را بر او تنگ مىگيرد مىگويد:
«پروردگارم مرا خوار كرده است»!
١٧- چنان نيست؛ بلكه شما يتيمان را گرامى نمىداريد.
١٨- و يكديگر را بر اطعام مستمندان تشويق نمىكنيد.
١٩- و ميراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع كرده مىخوريد.
٢٠- و مال و ثروت را بسيار دوست داريد (و به خاطر آن گناهان زيادى مرتكب مىشويد).
تفسير:
نه از نعمتش مغرور باش، و نه از سلب نعمت مأيوس!