تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٥
سلطنتى در «اوستا» نيز آمده است.
در حالى كه، بعضى از علماى لغت عرب، ريشه آن را عربى مىدانند، و معتقدند از واژه «اراك» كه نام درخت معروفى است و با آن تخت و سايبان درست مىكردند گرفته شده. «١»
ولى، آنچه از موارد استعمال اين كلمه در قرآن مجيد استفاده مىشود اين است كه: به همان معنى تختهاى زيبا و مزين است كه صاحبان نعمت و قدرت از آن استفاده مىكنند.
در تعبير: يَنْظُرُونَ «نگاه مىكنند» كه به صورت سربسته بيان شده، نمىفرمايد به چه مىنگرند؟ تا مفهوم وسيع و گستردهاى داشته باشد، آرى، آنها به لطف خدا مىنگرند، به جمال بىمثال او، به انواع نعمتهاى بهشتى، و به زيبائىهاى خيرهكنندهاى كه در بهشت برين است مىنگرند؛ چرا كه يكى از مهمترين لذات انسانى «لذت ديد و نگاه» است.
***
و مىافزايد: «هر گاه به چهرههاى آنها بنگرى طراوت و خرمى و نشاط نعمت را در آن مىبينى» «تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ».
اشاره به اين كه: نشاط، سرور و شادى در چهرههايشان موج مىزند و نيازى به سؤال نيست، به عكس دوزخيان كه اگر در چهرههايشان بنگرى، غم، رنج، اندوه، بدبختى و بيچارگى از چهرههايشان نمايان است.
«نَضْرَةَ» همان گونه كه قبلًا هم اشاره كردهايم، به معنى طراوت و نشاطى است كه در صورت صاحبان زندگى مرفه نمايان است.
***