تفسير:
دورنمائى از نعمت‌هاى روح‌پرور بهشتى
به دنبال توصيفى كه در آيات گذشته، از حال مجرمان و بدكاران در جهان ديگر و عذاب‌هاى دوزخى آمد، در اين آيات، به شرح حال مؤمنان نيكوكار، و توصيف نعمت‌هاى بى‌نظير بهشتى مى‌پردازد، تا «قهر» را با «مهر» بياميزد، و «انذار» را با «بشارت» همراه سازد.
مى‌فرمايد: «چهره‌هائى در آن روز شاداب، با طراوت و غرق در سرور است» «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ».
به عكس چهره بدكاران كه در آيات قبل به آن اشاره شده بود، كه غرق ذلت و اندوه است.
«ناعِمَة» از ماده «نعمة» در اينجا اشاره به چهره‌هائى است كه غرق نعمت شده، تر و تازه و شاداب و مسرور و نورانى است، همان گونه كه در آيه ٢٤ سوره «مطففين» آمده است كه: در توصيف بهشتيان مى‌فرمايد: تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ: «در چهره‌هاى آنها طراوت و خرمى نعمت را مشاهده مى‌كنى».
***
اين چهره‌ها چنان مى‌نمايد كه «از سعى و تلاش خود راضى و خشنودند» «لِسَعْيِها راضِيَةٌ».
به عكس دوزخيان، كه از تلاش و كوشش خود جز خستگى و رنج بهره‌اى نبردند و «عاملة ناصبة» بودند، بهشتيان نتائج تلاش و كوشش خود را به احسن وجه مى‌بينند و كاملًا راضى و خشنودند.
تلاش‌هائى كه در پرتو لطف خدا به اضعاف مضاعف، گا ه ده برابر، گاه هفت صد برابر، گاه بيشتر، رشد و نمو يافته، و گاهى با آن جزاى بى‌حساب را