در اين كه: چرا فرعون را «ذِي الأَوْتادِ» گفته‌اند؟ تفسيرهاى مختلفى است:
نخست اين كه: او داراى لشكر فراوانى بود كه بسيارى از آنها در خيمه‌ها زندگى مى‌كردند، و چادرهاى نظامى را كه براى آنها بر پا مى‌شد با ميخ‌ها محكم مى‌كردند.
ديگر اين كه: بيشترين شكنجه «فرعون» نسبت به كسانى كه مورد خشم او قرار مى‌گرفتند اين بود: آنها را به چهار ميخ مى‌كشيد، دست‌ها و پاهاى او را با ميخ به زمين مى‌بست، يا با ميخ به زمين مى‌كوبيد، و يا او را بر روى قطعه چوبى مى‌خواباندند و دست و پاى او را با ميخ به آن مى‌كوبيدند، يا مى‌بستند و به همان حال رها مى‌كردند تا بميرد!
اين تفسير در حديثى از امام صادق عليه السلام نقل شده، «١» چنان كه در تواريخ آمده، هنگامى كه همسرش «آسيه» به «موسى‌» عليه السلام ايمان آورد، او را به همين صورت شكنجه كرد و كشت.
ديگر اين كه: «ذِي الأَوْتادِ» اصولًا كنايه از قدرت و استقرار حكومت است.
البته، اين سه تفسير با هم منافاتى ندارد و ممكن است در معنى آيه جمع باشد.
***
و در يك جمع‌بندى به اعمال اين اقوام سه‌گانه اشاره كرده، مى‌افزايد:
«همانها كه در شهرها طغيان كردند» «الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلادِ».
***
«و فساد فراوان در آنها به بار آوردند» «فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسادَ».
فساد كه شامل هر گونه ظلم و ستم و تجاوز و هوسرانى و عياشى مى‌شود،