١٢- و بر فراز شما هفت (آسمان) محكم بنا كرديم!
١٣- و چراغى روشن و حرارت‌بخش آفريديم!
١٤- و از ابرهاى باران‌زا آبى فراوان نازل كرديم!
١٥- تا به وسيله آن دانه و گياه بسيار برويانيم.
١٦- و باغ‌هائى پر درخت!
تفسير:
همه از بهر تو سر گشته و فرمانبردار ...
اين آيات، در حقيقت پاسخى است به سؤالاتى كه منكران معاد، و اختلاف كنندگان در اين نبأ عظيم، داشته‌اند؛ زيرا در اين آيات، گوشه‌اى از نظام حكيمانه اين عالم هستى و مواهب حساب شده‌اى كه نقش بسيار مؤثرى در زندگى انسان‌ها دارد، بيان شده است، از يكسو، دليل روشنى بر قدرت خدا بر همه چيز و از جمله تجديد حيات مردگان است.
و از سوى ديگر، اشاره به اين است كه: اين نظام حكيمانه نمى‌تواند بيهوده و عبث باشد، در حالى كه اگر با پايان اين زندگى مادى دنيا همه چيز پايان يابد، مسلماً طرحى عبث و بيهوده خواهد بود.
و به اين ترتيب، از دو جهت، استدلال براى مسأله معاد محسوب مى‌شود، از طريق «برهان قدرت» و «برهان حكمت».
در اين آيات يازده‌گانه، به دوازده نعمت مهم، با تعبيراتى آميخته با لطف و محبت، توأم با استدلال و تحريك عواطف، اشاره شده است؛ چرا كه اگر در كنار استدلالات عقلى، احساس و نشاط روحى نباشد، كارائى آن كم است.
نخست، از زمين شروع كرده، مى‌فرمايد: «آيا زمين را گاهواره و محل آرامش شما قرار نداديم»؟! «أَ لَمْ نَجْعَلِ الْا رْضَ مِهاداً».