نخست اين كه: منظور جمع ميان حق خود و ديگران است، زيرا كلمه «لَمّ» در اصل به معنى «جمع» است، و بعضى از مفسران مانند «زمخشرى» در «كشاف» مخصوصاً آن را به جمع ميان «حلال» و «حرام» تفسير كرده است، به خصوص اين كه عادت عرب جاهلى اين بود: زنان و كودكان را از ارث محروم مى‌كردند، حق آنها را براى خود برمى‌داشتند، و معتقد بودند ارث را بايد كسانى ببرند كه جنگجو هستند؛ (زيرا بسيارى از اموالشان از طريق غارت به دست مى‌آمد، تنها كسانى را سهيم مى‌دانستند كه قدرت بر غارتگرى داشته باشند!).
ديگر اين كه: وقتى ارثى به شما مى‌رسد، به بستگان فقير و محرومان جامعه هيچ انفاق نمى‌كنيد، جائى كه با اموال ارث كه بدون زحمت به دست مى‌آيد چنين مى‌كنيد، مسلماً در مورد درآمد دست‌رنج خود بخيل‌تر و سخت‌گيرتر خواهيد بود، و اين عيب بزرگى است.
سوم اين كه: منظور خوردن ارث يتيمان و حقوق صغيران است؛ زيرا بسيار ديده شده است افراد بى‌ايمان، يا بى‌بند و بار هنگامى كه دستشان به اموال ارث مى‌رسد، به هيچ وجه ملاحظه يتيم و صغير را نمى‌كنند، و از اين كه آنها قدرت بر دفاع از حقوق خويش ندارند، حداكثر سوء استفاده را مى‌كنند، و اين از زشت‌ترين و شرم‌آورترين گناهان است.
جمع ميان هر سه تفسير نيز امكان‌پذير است.
***
بعد از آن، به چهارمين عمل نكوهيده آنها پرداخته مى‌افزايد: «و شما بسيار ثروت و اموال را دوست مى‌داريد» «وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبّاً جَمّاً». «١»