محتواى سوره أعلى‌
اين سوره، در حقيقت از دو بخش تشكيل يافته: بخشى كه در آن روى سخن به شخص پيامبر صلى الله عليه و آله است و دستوراتى را در زمينه تسبيح پروردگار، و اداى رسالت، به او مى‌دهد، و اوصاف هفتگانه‌اى از خداوند بزرگ در اين رابطه مى‌شمرد.
و بخش ديگرى كه از مؤمنان خاشع، و كافران شقى، سخن به ميان مى‌آورد، و عوامل سعادت و شقاوت اين دو گروه را به طور فشرده در اين بخش بيان مى‌كند.
و در پايان سوره، اعلام مى‌دارد: اين مطالب تنها در قرآن مجيد نيامده است، بلكه حقايقى است كه در كتب و صحف پيشين، صحف «ابراهيم و موسى‌»، نيز بر آن تأكيد شده است.
***
فضيلت تلاوت اين سوره
در فضيلت تلاوت اين سوره روايات فراوانى رسيده:
از جمله در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: مَنْ قَرَأَها أَعْطاهُ اللَّهُ عَشْرَ حَسَناتٍ بِعَدَدِ كُلِّ حَرْفٍ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلى‌ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى‌ وَ مُحَمَّدٍ (صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِم): «هر كسى سوره اعلى را بخواند، خداوند به عدد هر حرفى كه بر ابراهيم عليه السلام و موسى‌ عليه السلام و محمّد صلى الله عليه و آله نازل كرده، ده حسنه به او عطا مى‌فرمايد». «١»
و در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: مَنْ قَرَأَ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ