«وَيْل» در اينجا به معنى «شرّ»، يا «غم»، و «اندوه» يا «هلاكت»، يا «عذاب دردناك»، و يا «وادى سخت و سوزانى در دوزخ» است، و معمولًا اين واژه به هنگام نفرين و بيان زشتى چيزى به كار مى‌رود، و يا اين كه تعبيرى است كوتاه اما مفاهيم زيادى را تداعى مى‌كند.
قابل توجه اين كه: در روايتى از امام صادق عليه السلام آمده: خداوند «وَيْل» را درباره هيچ كس در قرآن قرار نداده، مگر اين كه او را كافر نام نهاده، همان گونه كه مى‌فرمايد: فَوَيْلٌ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوا مِنْ مَشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ: «واى بر كافران از مشاهده روز بزرگ». «١»
از اين روايت استفاده مى‌شود: كم‌فروشى بوى كفر مى‌دهد!
***
پس از آن، به شرح كار «مطففين» و كم‌فروشان پرداخته، مى‌فرمايد: «آنها كسانى هستند كه وقتى مى‌خواهند براى خود كيل كنند حق خود را به طور كامل مى‌گيرند» «الَّذِينَ إِذَا اكْتالُوا عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ». «٢»
***
«اما هنگامى كه مى‌خواهند براى ديگران كيل يا وزن كنند كم مى‌گذارند» «وَ إِذا كالُوهُمْ أَوْ وَزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ».
جمعى از مفسران از آيات فوق چنين استفاده كرده‌اند: منظور از «مُطَفِّف» كسى است كه به هنگام خريد، بيش از حق خود مى‌گيرد، و به هنگام فروش كمتر از حق مى‌دهد، لذا خداوند به خاطر هر دو جهت، «وَيْل» را بر آنها نهاده.