تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٠
به گونهاى كه هيچ پستى و بلندى در آن نمىبينى»!
و چنان دادگاه بزرگى كه خلقِ اولين و آخرين در آن جمعاند، چنين صحنهاى نيز لازم دارد!
بعضى گفتهاند: معنى آيه اين است: خداوند، زمين كنونى را در قيامت بسيار گستردهتر از آنچه امروز است مىكند، تا آمادگى بيشترى براى حشر و نشر خلايق داشته باشد. «١»
***
و در سومين مرحله مىافزايد: «زمين آنچه را در درون دارد بيرون افكنده و خالى مىشود» «وَ أَلْقَتْ ما فِيها وَ تَخَلَّتْ».
معروف در ميان مفسران اين است كه: تمام مردگانى كه در درون خاك و داخل قبرها آرميدهاند، يك باره همه به بيرون پرتاب مىشوند، لباس حيات و زندگى بر تن مىكنند، شبيه آنچه در سوره «زلزله» آمده: وَ أَخْرَجَتِ الأَرْضُ أَثْقالَها: «زمين بارهاى سنگين خود را خارج مىكند».
يا آنچه در سوره «نازعات» آيات ١٣ و ١٤ آمده: فَإِنَّما هِيَ زَجْرَةٌ واحِدَةٌ* فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ: «تنها يك صيحه زده مىشود* و به دنبال آن همگى بر صفحه زمين ظاهر مىشوند»!
بعضى از مفسران گفتهاند: علاوه بر انسانها، معادن و گنجهاى نهفته درون زمين نيز همگى بيرون مىريزد.
اين احتمال نيز در تفسير آيه وجود دارد كه: مواد مذاب درون زمين با زلزلههاى هولناك و وحشتناك به كلى بيرون مىريزد، و همه پستىها را پر مىكنند و سپس درون زمين خالى و آرام مىگردد.