محتواى سوره تكوير
اين سوره از سوره‌هاى «مكّى» است، و قرائن مختلفى بر اين معنى گواهى مى‌دهد، از جمله اين كه: حاكى از اين است كه دشمنان لجوج به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نسبت جنون مى‌دادند، و اين معنى معمولًا در «مكّه»، و بيشتر در آغاز دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله بود كه، دشمنان سعى داشتند سخنانش را جدى نگيرند و با بى‌اعتنائى از آن بگذرند.
به هر حال، اين سوره عمدتاً بر دو محور دور مى‌زند:
محور اول، آيات آغاز اين سوره است كه بيانگر نشانه‌هائى از قيامت و دگرگونى‌هاى عظيم در پايان اين جهان، و آغاز رستاخيز است.
در محور دوم، سخن از عظمت قرآن، آورنده آن و تأثيرش در نفوس انسانى مى‌گويد، و اين قسمت با سوگندهاى بيدار كننده و پرمحتوائى همراه است.
***
فضيلت تلاوت اين سوره
احاديث متعددى در اهميت اين سوره و تلاوت آن نقل شده است: از جمله در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: مَنْ قَرَأَ سُورَةَ إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ أَعاذَهُ اللَّهُ تَعالَى أَنْ يَفْضَحَهُ حِينَ تُنْشَرُ صَحِيفَتُهُ: «كسى كه سوره اذا الشمس كوّرت را بخواند، خداوند او را از رسوائى در آن هنگام كه نامه‌هاى عمل گشوده مى‌شود حفظ مى‌كند». «١»
در حديث ديگرى از همان حضرت نقل شده كه فرمود: مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَنْظُرَ