پس از آن، براى اثبات قدرت خداوند و اين كه هر خير و بركتى است از ناحيه او است مى‌افزايد: (تو چيزى از آيات الهى را فراموش نمى‌كنى) «مگر آنچه را خدا بخواهد كه او آشكار و پنهان را مى‌داند» «إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ ما يَخْفى‌».
مفهوم اين تعبير آن نيست كه پيامبر صلى الله عليه و آله چيزى از آيات الهى را فراموش مى‌كند، و الّا از گفتار او سلب اطمينان خواهد شد، بلكه هدف، بيان اين حقيقت است كه موهبت حفظ آيات الهى از سوى خدا است، و لذا هر لحظه بخواهد مى‌تواند آن را از پيامبرش بگيرد، و يا به تعبير ديگر: هدف، بيان تفاوت علم ذاتى خداوند و علم موهبتى پيامبرش صلى الله عليه و آله است.
اين آيه، در حقيقت شبيه چيزى است كه درباره خلود بهشتيان در آيه ١٠٨ سوره «هود» آمده است: وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْا رْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ:
«سعادتمندان هميشه در بهشت خواهند بود، مادام كه آسمان‌ها و زمين بر پا است، مگر آنچه را پروردگار تو بخواهد، اين عطائى است كه هرگز قطع نمى‌شود».
مسلّم است كه: بهشتيان هرگز از بهشت بيرون نمى‌روند، و ذيل آيه، خود گواه اين موضوع است، بنابراين، جمله «إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ» اشاره به حاكميت اراده و قدرت خداوند، و ارتباط همه چيز به مشيت و خواست او است، هم در آغاز پيدايش و هم در بقاء.
از جمله امورى كه بر اين معنى گواهى مى‌دهد، اين است كه: حفظ بعضى از مسائل و فراموشى بعضى ديگر در همه انسان‌ها وجود دارد، و اين امتيازى نيست كه خداوند آن را به عنوان يك موهبت براى پيامبرش بيان كند، بنابراين،