٢٤- كه خداوند او را به عذاب بزرگ مجازات مى‌كند!
٢٥- به يقين بازگشت (همه) آنان به سوى ماست.
٢٦- و مسلماً حسابشان (نيز) با ماست!
تفسير:
به شتر نگاه كن كه خود آيتى است!
در آيات گذشته، بحث‌هاى فراوانى پيرامون بهشت و نعمت‌هايش آمده بود، اما در آيات مورد بحث، سخن از كليد اصلى وصول آن همه نعمت‌ها كه «معرفة اللّه» است به ميان آمده، و با ذكر چهار نمونه از مظاهر قدرت خداوند، از خلقت بديع خدا، و دعوت انسان به مطالعه درباره آنها راه ورود به بهشت را نشان مى‌دهد، در ضمن، اشاره‌اى است به قدرت بى‌پايان خدا كه كليد حل مسأله «معاد» است.
نخست، مى‌فرمايد: «آيا آنها به شتر نمى‌نگرند كه چگونه آفريده شده»؟! «أَ فَلايَنْظُرُونَ إِلَى الْابِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ».
در اين كه: چرا در اينجا قبل از هر چيز بر مسأله آفرينش «شتر» تكيه شده است، مفسران سخنان بسيار دارند، ولى پيدا است كه روى سخن در مرحله اول به اعراب «مكّه» بود كه «شتر» همه چيز زندگى آنها را تشكيل مى‌داد، و شب و روز با آن سر و كار داشتند.
از اين گذشته، اين حيوان ويژگى‌هاى عجيبى دارد كه او را از حيوانات ديگر ممتاز مى‌كند، و به حق آيتى است از آيات خدا، از جمله اين كه:
١- بعضى از چهارپايان تنها از گوشتشان استفاده مى‌شود، بعضى ديگر غالباً از شيرشان، بعضى، تنها به درد سوارى مى‌خورند، و بعضى براى باربرى.