الْا عْلىْ فِي فَرائِضِهِ أَوْ نَوافِلِهِ قِيلَ لَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أُدْخُلِ الْجَنَّةَ مِنْ أَيِّ أَبْوابِ الْجَنَّةِ شِئْتَ إِنْ شاءَ اللَّهُ!: «كسى كه سوره اعلى را در فرائض يا نوافل خود بخواند، روز قيامت به او گفته مى‌شود: از هر يك از درهاى بهشت مى‌خواهى وارد شو، ان شاء اللّه». «١»
در روايات متعددى نيز آمده است: هنگامى كه پيغمبر صلى الله عليه و آله يا ائمه هدى‌ عليهم السلام آيه «سَبِّحِ اسْمِ رِبِّكَ الأَعْلى‌» را مى‌خواندند، بعد از آن به اين دستور عمل كرده مى‌فرمودند: «سُبْحانَ رَبِّىَ الأَعْلىْ». «٢»

و در روايت ديگرى آمده: يكى از ياران على عليه السلام مى‌گويد: بيست شب پشت سر آن حضرت نماز خواندم، جز سوره «سَبِّحِ اسْمِ رِبِّكَ الأَعْلى‌» را در نماز نمى‌خواند، و مى‌فرمود: اگر مى‌دانستيد چه بركاتى در آن است، هر يك از شما در هر روز ده بار آن را تلاوت مى‌كرديد، و هر كس آن را بخواند گوئى كتب و صحف موسى‌ و ابراهيم عليهم السلام را تلاوت كرده است». «٣»
خلاصه، از مجموعه رواياتى كه در اين زمينه رسيده استفاده مى‌شود: اين سوره از اهميت خاصى برخوردار است، تا آنجا كه در حديثى از على عليه السلام مى‌خوانيم: اين سوره محبوب پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بود: «كانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله يُحِبُّ هذِهِ السُّورَةَ سَبِّحِ اسْمِ رِبِّكَ الأَعْلى‌». «٤»

در اين كه: آيا اين سوره در «مكّه» نازل شده يا در «مدينه»؟ در ميان مفسران گفتگو است: مشهور آن است كه: اين سوره در «مكّه» نازل شده است، در حالى كه بعضى معتقدند: «مدنى» است.
علامه «طباطبائى» (رحمة اللّه عليه) ترجيح مى‌دهد: قسمت اول سوره