تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٠
آرزوهاى طولانى آخرت را به فراموشى مىسپرد». «١»
هواپرستى پردهاى بر عقل انسان مىكشد، اعمال سوئش را در نظر او تزيين مىدهد، و حس تشخيص را كه بزرگترين نعمت خدا، و امتياز انسان از حيوان است، از او مىگيرد، و او را به خود مشغول مىدارد، اين همان است كه يعقوب آن پيغمبر روشن ضمير به فرزندان خلافكار گفت: «بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْراً». «٢»
در اينجا سخن بسيار است، بهتر آن است به دو حديث از احاديث اهلبيت عليهم السلام كه همه گفتنىها در آن گفته شده است، اشاره كرده و اين بحث را پايان دهيم:
امام باقر عليه السلام مىفرمايد: الْجَنَّةُ مَحْفُوفَةٌ بِالْمَكارِهِ وَ الصَّبْرِ، فَمَنْ صَبَرَ عَلَى الْمَكارِهِ فِي الدُّنْيا دَخَلَ الْجَنَّةَ، وَ جَهَنَّمُ مَحْفُوفَةٌ بِاللَّذَّاتِ وَ الشَّهَواتِ، فَمَنْ أَعْطى نَفْسَهُ لَذَّتَها وَ شَهْوَتَها دَخَلَ النَّارَ:
«بهشت در لابلاى ناراحتىها، صبر و شكيبائى و استقامت پوشيده شده است، هر كس در برابر ناراحتىها (و ترك شهوات) در دنيا شكيبائى كند داخل بهشت مىشود، و دوزخ در لابلاى لذات نامشروع و شهوات سركش پيچيده شده، و هر كس نفس خويش را در برابر اين لذات و شهوات آزاد بگذارد داخل آتش مىشود».»
امام صادق عليه السلام مىفرمايد: لاتَدَعِ النَّفْسَ وَ هَواها، فَإِنَّ هَواها فِي رَداها، وَ تَرْكُ النَّفْسِ وَ ما تَهْوى دائُها، وَ كَفُّ النَّفْسِ عَمَّا تَهْوى دَواها:
«نفس را با هوا و هوسها رها مكن؛ چرا كه هواى نفس سبب مرگ نفس