گردند.
بعضى، اين واژه را به معنى «پر شدن» تفسير كرده‌اند، همان گونه كه به تنور پر از آتش «مسجّر» گفته مى‌شود، ممكن است زلزله‌هاى آستانه قيامت و متلاشى شدن كوه‌ها سبب پر شدن درياها گردد، و يا سنگ‌هاى آسمانى در آنها فرو ريزد و پر شود و آب‌هاى متلاطم آن بر صفحه خشكى‌ها جارى گردد، و همه چيز را غرق كند.
***
از آن پس، در هفتمين نشانه مى‌افزايد: «و در آن هنگام كه هر كس با همسان خود قرين گردد» «وَ إِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ».
صالحان، با صالحان، و بدكاران با بدكاران، اصحاب اليمين با اصحاب اليمين، و اصحاب الشمال با اصحاب الشمال، بر خلاف اين دنيا كه همه با هم آميخته‌اند، گاه، مؤمن همسايه مشرك است، و گاه همسر صالح، ناصالح، ولى در قيامت كه يوم الفصل و روز جدائى‌ها است، اين صفوف كاملًا از هم جدا مى‌شوند.
در تفسير اين آيه، احتمالات ديگرى نيز ذكر شده است از جمله اين كه:
ارواح به بدن‌ها باز مى‌گردند، يا نفوس بهشتى با حوريان تزويج و نفوس جهنمى با شياطين قرين مى‌شوند، يا اين كه: هر انسانى با دوست و رفيقش قرين مى‌گردد، بعد از آن كه مرگ ميان آنها جدائى افكند، و يا هر انسانى با اعمالش قرين مى‌شود.
ولى، تفسير اول، از همه مناسب‌تر به نظر مى‌رسد، و آيات ٧ تا ١١ سوره «واقعه» گواه آن است: وَ كُنْتُمْ أَزْواجاً ثَلاثَةً* فَأَصْحابُ الْمَيْمَنَةِ ما أَصْحابُ الْمَيْمَنَةِ* وَ أَصْحابُ الْمَشْئَمَةِ ما أَصْحابُ الْمَشْئَمَةِ* وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ*