تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٦
خريدارى كردهاند: «إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ». «١»
***
آنگاه، به شرح اين مطلب پرداخته، مىگويد: «آنان در بهشتى عالى قرار دارند» «فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ».
واژه «عالِيَة» ممكن است اشاره به «علوّ مكانى» باشد، يعنى آنها در طبقات عالى بهشتند، و يا «علوّ مقامى»، و هر دو احتمال را مفسران گفتهاند، ولى تفسير دوم مناسبتر به نظر مىرسد، هر چند جمع ميان دو معنى نيز ممكن است.
***
بعد از آن، به توصيف ديگرى از اين بهشت كه جنبه روحانى و معنوى دارد، پرداخته مىافزايد: «در آنجا هيچ سخن لغو و بيهودهاى را نمىشنوى» «لاتَسْمَعُ فِيها لاغِيَةً». «٢»
نه سخنى كه حاكى از نفاق باشد، يا عداوت و جنگ و جدال، و يا كينهتوزى و حسد، نه سخنان دروغ، نه تهمت و افترا، نه غيبت و ايذاء، و نه حتى لغو و بىفايده.
و چه آرامبخش است محيطى كه از همه اين سخنان پاك باشد، و اگر درست بينديشيم، قسمت عمده ناراحتىهاى زندگى دنيا از شنيدن اين گونه سخنان است، كه آرامش روح، جان و نظامات اجتماعى را برهم مىزند و آتش فتنهها را شعلهور مىسازد.
***
پس از ذكر اين نعمت روحانى و آرامش كه بر روح و جان بهشتيان به خاطر