٢- آيا «منظومه شمسى» و ستارگان خاموش مى‌شوند؟
قبل از هر چه، بايد بدانيم: خورشيد، اين كانون حيات‌بخش منظومه ما، گر چه نسبت به ستارگان آسمان ستاره متوسطى است، ولى در حد ذات خود و نسبت به كره زمين فوق العاده عظيم است، طبق بررسى دانشمندان حجم آن يك ميليون و و سيصد هزار مرتبه از زمين بزرگ‌تر است! منتها چون فاصله‌اى در حدود يكصد و پنجاه ميليون كيلومتر با ما دارد، به اندازه فعلى ديده مى‌شود.
براى تجسم عظمت و وسعت خورشيد، همين اندازه كافى است كه: اگر كره ماه و زمين را با همين فاصله‌اى كه الآن بين آنها وجود دارد به داخل خورشيد منتقل كنيم، ماه به آسانى مى‌تواند دور زمين بگردد، بى‌آن كه از سطح خورشيد خارج شود!
حرارت سطح خورشيد را بالغ بر شش هزار درجه سانتيگراد! و حرارت عمق آن را بالغ بر چند ميليون درجه مى‌دانند!!!
هر گاه بخواهيم وزن خورشيد را بر حسب تن بيان كنيم، بايد عدد «٢» را بنويسيم و بيست و هفت صفر، پهلوى آن بگذاريم (يعنى دو ميليارد ميليارد ميليارد تن)!
از سطح خورشيد، شعله‌هائى زبانه مى‌كشد كه ارتفاع آن گاه بالغ بر يكصد و شصت هزار كيلومتر است، و كره زمين به آسانى در وسط آن گم مى‌شود؛ چرا كه قطر كره زمين بيش از دوازده هزار كيلومتر نيست.
و اما، منبع انرژى حرارتى و نورانى خورشيد بر خلاف آنچه بعضى تصور مى‌كنند، ناشى از سوختن نيست؛ چرا كه به گفته «جورج گاموف» در كتاب «پيدايش و مرگ خورشيد»، اگر جرم خورشيد از زغال سنگ خالص ساخته شده بود و در زمان نخستين فرعون مصر آن را آتش زده بودند، بايد تا امروز