«مِهاد» به طورى كه «راغب» در «مفردات» مى‌گويد: به معنى مكان آماده و صاف و مرتب است، و در اصل از «مهد» به معنى محلى كه براى استراحت كودك آماده مى‌كنند (اعم از گاهواره و يا بستر) گرفته شده، و جمعى از ارباب لغت و مفسران، آن را به «فراش» يعنى «بستر» تفسير كرده‌اند كه هم صاف و نرم است و هم راحت.
انتخاب اين تعبير براى زمين، بسيار پرمعنى است؛ چرا كه از يكسو، قسمت‌هاى زيادى از زمين آن چنان نرم، صاف و مرتب است كه انسان به خوبى مى‌تواند در آن خانه‌سازى كند، زراعت و باغ احداث نمايد.
از سوى ديگر، همه نيازمندى‌هاى او بر سطح زمين يا در اعماق آن به صورت مواد اوليه و معادن گران‌بها نهفته است.
و از سوى سوم، مواد زائد او را به خود جذب مى‌كند، و اجساد مردگان به وسيله دفن در آن، به زودى تجزيه و متلاشى مى‌شوند، و انواع ميكروب‌ها به واسطه اثر مرموزى كه دست آفرينش در خاك نهاده است، نابود مى‌گردد.
و از سوى چهارم، با حركت نرم و سريع، به دور آفتاب، و به دور خود گردش مى‌كند، شب و روز و فصول چهارگانه را كه نقش عمده‌اى در حيات انسان دارند، مى‌آفريند.
از سوى پنجم، قسمت زيادى از آب‌هائى كه بر سطح آن مى‌بارد در درون خود ذخيره مى‌كند، و به صورت چشمه‌ها و قنات‌ها بيرون مى‌فرستد.
خلاصه، در اين بستر آرام، همه وسائل آسايش و آرامش فرزندان اين زمين آماده و مهيا است، و هنگامى اهميت اين نعمت آشكارتر مى‌گردد كه مختصر تزلزل و دگرگونى در آن رخ دهد.
***
و از آنجا كه ممكن است در برابر نرمى زمين‌هاى مسطح، اهميت كوه‌ها و