تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٠
بعضى گفتهاند: كريم، كسى است كه هم آنچه را بر او است و هم آنچه را بر او لازم نيست مىبخشد.
و بعضى گفتهاند: كريم، كسى است كه متاع كم را مىپذيرد، و بهاى زياد در برابر آن مىدهد.
ولى، در حقيقت همه اينها در مفهوم كريم در صورتى كه در حدّ اعلى همچون كرم خداوند در نظر گرفته شود، جمع است. و در كرم خداوند همين بس كه تنها به عفو گنهكار راضى نمىشود، بلكه گناهان را (در مورد كسانى كه شايستگى دارند) به حسنات تبديل مىكند.
امير مؤمنان على عليه السلام در تفسير اين آيه جملههاى عجيبى دارد، مىفرمايد:
«اين آيه كوبندهترين دليل در برابر شنونده است، و قاطعترين عذر در برابر شخص مغرور، كسى كه جهالت و نادانيش او را جسور و مغرور ساخته، خداوند مىفرمايد:
اى انسان! چه چيز تو را بر گناهت جرأت داده؟
چه چيز تو را در برابر پروردگارت مغرور ساخته؟
و چه چيز تو را به هلاكت خويش علاقمند نموده؟
آيا اين بيمارى تو بهبودى ندارد؟
آيا اين خوابت به بيدارى نمىانجامد؟
چرا (لااقل) آن مقدار كه به ديگران رحم مىكنى به خودت رحم نمىكنى؟
تو هر گاه كسى را در ميان آفتاب سوزان ببينى بر او سايه مىافكنى.
هر گاه بيمارى را ببينى كه درد، او را سخت ناتوان ساخته از روى ترحم بر او گريه مىكنى.
پس چه چيز تو را بر بيماريت صبور ساخته، و بر مصيبتت شكيبا نموده، و