تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١١
كجا مىرويد»؟ «فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ».
چرا راه راست را رها كرده، به بيراهه گام مىنهيد؟ و چرا پشت به اين چراغ فروزان نموده، رو به سوى تاريكى مىرويد؟! مگر دشمن سعادت و سلامت خويش هستيد؟
***
و مىافزايد: «اين قرآن جز تذكر براى جهانيان نيست» «إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ».
همه را اندرز مىدهد، هشدار مىدهد، تا از خواب غفلت بيدار شوند.
***
و از آنجا كه براى هدايت و تربيت، تنها «فاعليتِ فاعل» كافى نيست، بلكه «قابليتِ قابل» نيز شرط است، در آيه بعد مىافزايد: «قرآن مايه بيدارى است براى كسانى از شما كه بخواهند راه مستقيم را بپويند» «لِمَنْ شاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَسْتَقِيمَ».
قابل توجه اين كه: در آيه قبل مىگويد: «قرآن مايه ذكر و بيدارى براى همه جهانيان است و در اين آيه، تنها گروه خاصى را ذكر مىكند، همانها كه تصميمى بر قبول هدايت و پيمودن راه راست گرفتهاند، اين تفاوت به خاطر آن است كه آيه قبل عموميت اين فيض الهى را بيان مىكند، و اين آيه شرط بهره گيرى از اين فيض را، و تمام مواهب عالم چنين است كه اصل فيض، عام است، ولى استفاده از آن مشروط به اراده و تصميم است.
شبيه همين معنى در آيه ٢ سوره «بقره» آمده است: ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ: «اين كتاب هيچ گونه ترديدى در آن نيست، و مايه هدايت پرهيزگاران است».