از سوى چهارم، كلمه «إِنَّ».
و از سوى پنجم، «لام» كه در اين گونه موارد نيز براى تأكيد مى‌باشد، در اين يك آيه جمع است.
بنابراين، قرآن مجيد مى‌خواهد آنها را با نهايت قاطعيت، تهديد به مجازات كند، و جمله «إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ» كه دليل اجمالى معاد در آن نهفته است نيز، تأكيد ديگرى بر آن مى‌افزايد. «١»
***
سپس، به بيان پنج وصف از اوصاف خداوند بزرگ پرداخته، مى‌گويد: «او آمرزنده بندگان توبه‌كار، و دوستدار مؤمنان است» «وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ».
***
«او داراى تخت قدرت، و حكومت مطلقه بر عالم هستى و صاحب مجد و عظمت است» «ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ».
***
«او هر كارى را اراده كند انجام مى‌دهد» «فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ».
«غَفُور» و «وَدُود» كه هر دو صيغه مبالغه هستند، اشاره به نهايت بخشندگى و محبت او است، بخشنده و آمرزنده نسبت به گنهكاران توبه‌كار، و پر محبت نسبت به بندگان صالح.
در حقيقت، ذكر اين اوصاف در برابر تهديدى كه در آيات قبل آمده، براى بيان اين حقيقت است كه راه بازگشت به روى گنهكاران باز است، و خداوند در