كرده مى‌فرمايد: «نام پروردگار بلند مرتبه‌ات را از هر عيب و نقص پاك بشمر» «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْا عْلَى».
جمعى از مفسران معتقدند: منظور از «إِسْم» در اينجا «مسمى» است.
در حالى كه جمعى گفته‌اند: منظور خود نام پروردگار است، البته نامى كه دلالت بر مسمى مى‌كند، و ميان اين دو تفسير تفاوت چندانى نيست.
منظور اين است كه نام خداوند در رديف نام بت‌ها قرار داده نشود، و ذات پاك او را از هر گونه عيب و نقص، و صفات مخلوق و عوارض جسم و جسمانيت، و هر گونه محدوديت و نقصان منزه، بشمريم، نه همچون بت‌پرستان كه نام او را در كنار نام بت‌هاى خود قرار مى‌دهند، يا كسانى كه او را جسم و جسمانى مى‌شمرند.
تعبير به «أَعْلى‌» بيانگر اين حقيقت است كه: او از هر كس و هر چيز و و هر چه تصور كنيم، و هر خيال و قياس و گمان و وهم، و هر گونه شرك جلى و خفى برتر و بالاتر است.
تعبير به: رَبِّكَ «پروردگارت» اشاره به اين است: پروردگارى كه تو مردم را به سوى او مى‌خوانى، از پروردگار بت پرستان جدا است.
***
و بعد از اين دو توصيف (رَبّ و أَعْلى‌) در توضيح آن، پنج وصف ديگر را بيان مى‌كند كه همگى شرح ربوبيت اعلاى پروردگار است، مى‌فرمايد: «همان خداوندى كه آفريد و مرتب و منظم كرد» «الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى».
«سَوّى‌» از ماده «تسويه» به معنى نظام بخشيدن و مرتب نمودن است و مفهوم گسترده‌اى دارد كه تمام نظامات جهان را شامل مى‌شود، اعم از نظاماتى كه بر منظومه‌ها و كواكب آسمان حاكم است، و يا آنچه بر مخلوقات زمينى،