تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠
ميليون درجه»! تخمين زده شده است، همه، آن چنان حساب شده است كه اگر كمى كمتر يا بيشتر مىبود، عرصه زندگى را بر اهل زمين تنگ مىكرد و ادامه حيات را غير ممكن مىساخت، كه شرح آن در حوصله اين بيان مختصر نمىگنجد.
***
و به دنبال نعمت نور و حرارت، از ماده حياتى مهم ديگرى كه ارتباط نزديكى با تابش خورشيد دارد، سخن به ميان آورده، مىافزايد: «و ما از ابرهاى بارانزا آبى فراوان نازل كرديم» «وَ أَنْزَلْنا مِنَ الْمُعْصِراتِ ماءً ثَجَّاجاً».
«مُعْصِرات» جمع «معصر» از ماده «عصر» به معنى فشار است، كه اشاره به «ابرهاى بارانزا» است، گوئى خودش را مىفشارد تا آب از درونش فرو ريزد «١» (توجه داشته باشيد مُعْصِرات اسم فاعل است).
بعضى نيز، آن را به معنى ابرهائى كه آماده ريزش باران است تفسير كردهاند؛ زيرا اسم فاعل، گاه به معنى آمادگى براى چيزى مىآيد.
بعضى نيز گفتهاند: «مُعْصِرات» صفت ابرها نيست، بلكه صفت بادها است كه از هر سو ابرها را تحت فشار براى ريزش باران قرار مىدهد.
و «ثَجَّاج» از ماده «ثجّ» (بر وزن حج) به معنى فرو ريختن آب به صورت پى در پى و فراوان است، و با توجه به اين كه: «ثَجَّاج» صيغه مبالغه است، كثرت و فزونى بيشترى را بيان مىكند، و در مجموع معنى آيه چنين مىشود: ما از ابرهاى بارانزا آبى فراوان و پى در پى فرو فرستاديم.
***