تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣١
مملوّ از خرافات پرورش يافته بود.
منظور از «سجده» در اينجا خضوع و تسليم و اطاعت است «١» و سجده معروف كه پيشانى را در آن بر زمين مىگذارند يكى از مصداقهاى اين مفهوم كلى است، و شايد به همين دليل، در بعضى از روايات آمده است: وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله اين آيات را تلاوت فرمود سجده كرد.
البته، طبق فتاواى معروف فقهاى اهل بيت عليهم السلام اين سجده از سجدههاى مستحب قرآن است، و مذاهب چهارگانه اهل تسنن، همه آنها سجده را به هنگام تلاوت اين آيه واجب مىدانند، جز «مالك» كه معتقد است بعد از پايان سوره بايد سجده كرد. «٢»
***
در آيه بعد، مىافزايد: «بلكه كافران پيوسته آيات الهى و معاد و رستاخيز را تكذيب مىكنند» «بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُكَذِّبُونَ».
به كار بردن «فعل مضارع» در اينجا كه معمولًا براى استمرار مىآيد، گواه براى معنى است كه آنها در تكذيبهاى خود اصرار داشتند، اصرارى كه از روح لجاج و عناد سرچشمه مىگرفت، تكذيبى كه از نارسائى دلائل حق نبود، بلكه به خاطر تعصب و تقليد كوركورانه از نياكان و حفظ منافع مادى و كسب آزادى براى اشباع هوسهاى شيطانى بود.
***
سپس، با لحنى تهديدآميز مىفرمايد: «خداوند آنچه را آنها در درون دل