و همين انگيزه ترس از خداوند، او را به دنبال تو فرستاده، تا حقايق بيشترى بشنود و به كار بندد، و خود را پاك و پاكيزه كند.
***
«تو از او غافل مى‌شوى و به ديگرى مى‌پردازى» «فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهّى‌». «١»
تعبير به «أَنْتَ» (تو) (اگر شأن نزول اول درست باشد) در حقيقت، اشاره به اين است كه: مثل توئى سزاوار نيست از چنين انسان حق‌طلبى لحظه‌اى غافل شوى و به ديگرى بپردازى، هر چند هدفت از پرداختن به ديگران نيز هدايت آنها باشد؛ چرا كه در محاسبه اولويت‌ها، اولويت از آن اين گروه مستضعف پاكدل است.
به هر حال، اين عتاب و خطاب خواه به شخص پيامبر صلى الله عليه و آله باشد يا غير او، بيانگر اين واقعيت مهم است كه: اسلام و قرآن اهميت و احترام خاصى براى پويندگان راه حق مخصوصاً از طبقات مستضعف قائل است.
و به عكس، موضع‌گيرى تند و خشنى در برابر آنها كه بر اثر وفور نعمت الهى، مست و مغرور شده‌اند دارد، تا آنجا كه خدا راضى نمى‌شود به خاطر پرداختن به آنان، كمترين رنجشى در اين قشر مستضعف حق طلب پيدا شود.
دليل آن نيز روشن است؛ زيرا هميشه اين گروه پشتيبان مخلص اسلام و فريادرس پيشوايان بزرگ دين در مشكلات، و ايثارگر ميدان‌هاى نبرد و شهادت بوده‌اند، همان گونه كه امير مؤمنان على عليه السلام در فرمان معروف «مالك اشتر» مى‌فرمايد: