***
در آخرين آيه مورد بحث، لحن سخن را تغيير داده، و از «غيبت» به «خطاب» مبدّل نموده، آنها را مخاطب ساخته، و ضمن جمله‌اى تهديدآميز، خشم‌آلود و تكان‌دهنده مى‌فرمايد: «پس بچشيد كه چيزى جز عذاب بر شما نمى‌افزائيم»! «فَذُوقُوا فَلَنْ نَزِيدَكُمْ إِلَّا عَذاباً».
هر چه فرياد كنيد، «يا وَيْلَتَنا» بگوئيد، و تقاضاى باز گشت به دنيا و جبران گناهان نمائيد، از شما مسموع نيست، و چيزى جز بر عذاب شما افزوده نخواهد شد.
اين جزاى كسانى است كه وقتى در مقابل دعوت پر مهر انبياى الهى به سوى ايمان و تقوا قرار مى‌گرفتند، مى‌گفتند: سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ‌تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ: «براى ما يكسان است مى‌خواهى اندرز ده، يا اندرز مده»! «١»
و اين، جزاى كسى است كه وقتى آيات الهى براى او خوانده مى‌شد «جز بر نفرتش چيزى نمى‌افزود» (وَ ما يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُوراً). «٢»

و بالاخره، اين است سزاى كسى كه از هيچ گناهى روى‌گردان نبود و به هيچ كار خيرى علاقه نداشت.
در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده است كه: هذِهِ الآيَةُ أَشَدُّ ما فِى الْقُرْآنِ عَلى أَهْلِ النَّارِ: «اين آيه شديدترين آيه‌اى است كه در قرآن مجيد درباره دوزخيان آمده است»! «٣»
چگونه اين چنين نباشد، در حالى كه خداوند غفور و رحيم آن چنان بر آنها خشمگين شده كه آنها را با جمله‌اى كه تمام درهاى اميد را به روى آنان مى‌بندد، مخاطب ساخته، و جز وعده افزودن عذاب چيزى به آنها نمى‌دهد.